Rastet e shumta të raportuara së fundmi për vetëvrasje dhe tentativa vetëvrasjeje tek të rinjtë kanë rikthyer në qendër të vëmendjes rëndësinë e shëndetit mendor dhe nevojën për të folur më hapur për të.

Në këtë kontekst, kemi zgjedhur të vëmë në fokusin zërin e ekspertëve, një prej të cilave, psikologia dhe psikoterapistja psikodinamike Froso Fotinaki, e cila ka ndarë një mesazh të fortë sensibilizues mbi atë që shpesh fshihet pas mendimeve vetëvrasëse, nisur nga i njëjti fenomen që ka tronditur edhe vendin fqinj, Greqinë, si për të dëshmuar se një problem i tillë nuk është lokal.

Përmes një postimi në rrjetet sociale, ajo thekson se vetëvrasja nuk duhet parë si një akt dobësie apo mungese force, por si pasojë e një dhimbjeje të thellë emocionale dhe e ndjenjës se nuk ka më rrugëdalje.

“Njerëzit që mendojnë për vetëvrasje nuk duan domosdoshmërisht të vdesin. Ata duan që dhimbja e tyre të ndalet”, shkruan ajo.

Psikologia nënvizon se shumë herë shenjat paralajmëruese janë të heshtura dhe kalojnë pa u vënë re. Izolimi, mungesa e shpresës, ndryshimet e papritura në sjellje, “lamtumirat” indirekte apo edhe një qetësi e pazakontë pas një periudhe të vështirë emocionale mund të jenë sinjale alarmi që nuk duhen injoruar.

Ajo shprehet se shoqëria ende e trajton me frikë ose heshtje këtë temë, ndërsa diskutimi i hapur mund të bëjë diferencën.

“Të flasësh për vetëvrasjen nuk i shtyn njerëzit drejt saj. Përkundrazi, mund t’u japë ndjesinë se dikush i dëgjon dhe i kupton”, thekson ajo.

Sipas saj, një nga gjërat më të rëndësishme është të mos minimizohet kurrë dhimbja e dikujt. Nëse një person flet për mendime vetëvrasëse, ai ka nevojë për dëgjim, mbështetje dhe ndihmë profesionale, jo për gjykim apo fraza të tipit “do të kalojë”.

Psikologia kujton se vetëvrasja është në shumë raste e parandalueshme, nëse personat që vuajnë marrin ndihmën e duhur në kohën e duhur. Ajo inkurajon familjarët, miqtë dhe të afërmit të jenë më të vëmendshëm ndaj ndryshimeve emocionale tek njerëzit pranë tyre, sidomos tek të rinjtë.

Në fund të mesazhit të saj, ajo u drejtohet të gjithë atyre që mund të ndihen të pashpresë:

“Nuk je vetëm. Dhimbja që po ndjen është reale, por ka njerëz që mund të të ndihmojnë. Fol me dikë që i beson, me një mik, familjar apo profesionist të shëndetit mendor. Jeta jote ka vlerë.”

Nëse ju ose dikush pranë jush ka nevojë për ndihmë emocionale apo psikologjike, mund të kontaktoni:

ALO 116 111 – Linja Kombëtare e Këshillimit për Fëmijë dhe Adoleshentë (24 orë)

116 117 – Linja e Këshillimit për Gra dhe Vajza

127 – Urgjenca mjekësore

112 – Numri kombëtar i emergjencës

Të kërkosh ndihmë nuk është dobësi. Është hapi i parë drejt shërimit.