
Shumë prindër e kanë thënë të paktën një herë frazën: “Fëmija im nuk më dëgjon”. Por sipas psikologes klinike Dr. Becky Kennedy, problemi nuk është gjithmonë se fëmijët na injorojnë. Ajo shpjegon se në shumicën e rasteve, fëmijët në fakt dëgjojnë shumë mirë, por kanë vështirësi të bashkëpunojnë.
“Kur u themi ‘A do akullore?’ apo ‘Do edhe një episod tjetër të kukullave?’, papritur na dëgjojnë qartë”, thotë ekspertja. “Kjo do të thotë se ata nuk kanë problem me dëgjimin, por me bashkëpunimin.” Sipas saj, bashkëpunimi është një aftësi që mësohet dhe përforcohet me kalimin e kohës, pa pasur nevojë për bërtitura, kërcënime apo luftë pushteti mes prindit dhe fëmijës.
Dr. Kennedy e trajtoi këtë temë pasi një nënë i shkroi se përfundonte gjithmonë duke i bërtitur djalit të saj sepse “nuk e dëgjonte”. Psikologia shpjegon se shpesh u kërkojmë fëmijëve të lënë diçka argëtuese për të bërë diçka jo aq të këndshme, si për shembull të ndalin lojën për të rregulluar dhomën apo për të bërë detyrat.

“Edhe një i rritur do ta kishte të vështirë të linte serialin e preferuar për të pastruar kuzhinën”, shton ajo.
Sipas ekspertes, prindërit duhet ta shohin këtë jo si një “defekt” te fëmija, por si një sfidë normale të zhvillimit. Ajo këshillon që pritshmëritë të vendosen paraprakisht dhe jo në momentin e tensionit, ndërsa prindërit duhet të qëndrojnë “në të njëjtin ekip” me fëmijën dhe jo ta trajtojnë atë si problemin.
Një tjetër këshillë e rëndësishme është vendosja e kufijve me empati dhe qetësi, në vend të reagimeve të zemëruara. Sipas Dr. Kennedy, mënyra se si prindërit reagojnë në këto momente ndikon jo vetëm në sjelljen e fëmijës, por edhe në marrëdhënien që ndërtojnë me të në të ardhmen.

Për shembull, në vend që një prind të bërtasë: “Fike menjëherë tabletin, nuk më dëgjon kurrë!”, ekspertët sugjerojnë një qasje më të qetë dhe të qartë: “Edhe pesë minuta lojë dhe më pas do hamë darkë”. Kur koha mbaron, prindi mund të afrohet pranë fëmijës, t’ia kujtojë marrëveshjen me qetësi dhe ta ndihmojë të bëjë kalimin nga loja te aktiviteti tjetër, pa kërcënime dhe pa tension.
Në vend që të thoni: “Sa herë duhet ta përsëris? Shko laji dhëmbët tani!”, mund të provoni: “Kur të mbarosh këtë lojë, do shkojmë bashkë të lajmë dhëmbët”. Kjo e ndihmon fëmijën të përgatitet psikologjikisht për ndryshimin e aktivitetit, pa u ndjerë i sulmuar.
Nëse fëmija refuzon të veshë rrobat për të dalë, në vend të urdhrit: “Vishu menjëherë!”, ekspertët sugjerojnë t’i jepni dy alternativa të thjeshta: “Do të veshësh bluzën blu apo të kuqen?”. Kur fëmijët ndihen se kanë pak kontroll mbi zgjedhjen, bashkëpunojnë më lehtë.
Kur fëmija nuk do të mbledhë lodrat, në vend të debatit apo kërcënimeve, prindi mund të thotë: “Le t’i mbledhim bashkë për dy minuta dhe pastaj lexojmë një përrallë”.
Kjo e kthen situatën nga konflikt në bashkëpunim dhe e bën detyrën më pak stresuese për fëmijën.


