
Shpesh mendojmë se mbështetja ndaj personave me aftësi të kufizuara lidhet vetëm me qëllime të mira. Por në realitet, ekziston një anë më pak e dukshme e ndërveprimeve tona të përditshme që mund të jetë thellësisht problematike: diskriminimi indirekt. Ky lloj paragjykimi nuk shfaqet gjithmonë përmes pengesave fizike, por më së shumti përmes gjuhës që përdorim dhe mënyrës si sillemi.
Shumë nga frazat që themi, edhe kur besojmë se po tregojmë empati apo mbështetje, në fakt fshehin stereotipe të rrënjosura. Kur e quajmë dikë “frymëzim” thjesht sepse jeton jetën e tij, apo kur e portretizojmë kujdesin ndaj tij si “sakrificë”, pa dashje e reduktojmë atë në një rol më të vogël sesa meriton.
Më poshtë janë disa nga frazat më të zakonshme që, sipas përvojave të vetë personave me aftësi të kufizuara, mund të jenë lënduese apo përjashtuese:
“Duhet të jesh mirënjohës ndaj atij që kujdeset për ty”
Kjo nënkupton se një person me aftësi të kufizuara është një barrë, dhe se trajtimi me dinjitet është diçka për të cilën duhet të jetë mirënjohës, gjë që është thellësisht e padrejtë.
“Ti je një frymëzim!”
Në pamje të parë duket kompliment, por shpesh fsheh idenë se vetë ekzistenca e dikujt me aftësi të kufizuara është “e jashtëzakonshme”, sikur jeta e tij të ishte domosdoshmërisht tragjike.

“Nuk duket se ke ndonjë aftësi të kufizuar”
Aftësitë e kufizuara nuk janë gjithmonë të dukshme. Kjo frazë minimizon përvojën reale të shumë njerëzve që përballen me sfida të padukshme.
“Pra nuk ke një aftësi të kufizuar të vërtetë”
Kjo krijon një hierarki të rreme, sikur disa forma të jenë “më të vlefshme” apo “më serioze” se të tjerat.
“Mos u anko, të tjerët janë më keq”
Dhimbja nuk është garë. Kjo frazë i bën njerëzit të ndihen fajtorë për përjetimet e tyre.
“Nëse do të përpiqeshe më shumë, do të ishe mirë”
Kjo nënkupton se gjithçka varet nga vullneti, duke injoruar realitetin e kushteve që nuk “shërohen” me përpjekje.

“Të qenit mik me ty është diçka e veçantë”
Miqësia nuk është bamirësi. Kjo mënyrë të shprehuri e vendos personin në një pozitë inferiore.
“Nuk do të mundesh kurrë të…”
Paragjykimet shpesh kufizojnë më shumë sesa vetë aftësia e kufizuar. Njerëzit tejkalojnë pritshmëritë çdo ditë.
“Duhet të gjejmë një kurë për ty”
Jo të gjithë e shohin veten si diçka që duhet “rregulluar”. Për shumëkënd, identiteti i tyre është pjesë e asaj që janë.

“Nuk je argëtues, nuk vjen kurrë me ne”
Shpesh mungon përshtatja, jo dëshira. Përfshirja kërkon fleksibilitet dhe mirëkuptim nga të gjithë.
“Unë vendos si duhet të quhesh”
Secili ka të drejtë të zgjedhë si identifikohet. Respekti fillon nga dëgjimi.
Në thelb, çështja nuk është vetëm çfarë themi, por si e shohim tjetrin. Një shoqëri vërtet përfshirëse nuk ndërtohet vetëm me qëllime të mira, por me vetëdije, respekt dhe gatishmëri për të dëgjuar zërat e atyre që shpesh nuk dëgjohen mjaftueshëm.

