(Ish) i dashuri im, K.
Ka dashuri që nuk mbarojnë kur njerëzit ndahen.
Ato mbarojnë vetëm kur zemra pushon së kujtuari.
E imja nuk ka pushuar asnjë ditë.
Nuk kam pushuar së menduari për ty asnjë ditë që kur u ndamë. Asnjë. Edhe pse ka kaluar një muaj e gjysmë, dhimbja nuk është zbehur; përkundrazi, ka mësuar të rrijë brenda meje. Ka ditë që më merr frymën dhe net që më zgjon nga gjumi me kujtime që nuk i kam kërkuar.
Ne nuk ishim thjesht dy njerëz që u dashuruan. Ne ndërtuam një jetë. U bëmë familje në një vend të huaj. U bëmë strehë për njëri-tjetrin. Ndamë lodhjen, frikën, gëzimin, ëndrrat, kujtime pa fund, ndërkohë heshtja jonë sot flet më shumë se fjalët.
Nuk ishim perfektë. U grindëm. U lënduam. Pamë anët më të errëta të njëri-tjetrit. Por megjithatë, qëndruam. Sepse dashuria jonë nuk ishte naive. Ishte e rritur. Ishte zgjedhje. Ishte përpjekje.
Dhe pikërisht kjo e bën dhimbjen sot kaq të madhe.
Ne nuk u ndamë sepse nuk kishim më ndjenja. Nuk u ndamë sepse u shua dashuria.
U ndamë sepse një ditë, dashuria jonë u vendos përballë një kushti mizor: ose unë, ose ata. Dhe unë u bëra zgjedhja që mund të humbej.
Ka diçka thellësisht shkatërruese kur nuk largohesh sepse nuk të duan më, por sepse nuk munden të të mbrojnë. Kur nuk të braktisin nga mungesa e ndjenjës, por nga mungesa e guximit.
Edhe sot, pas një muaji e gjysmë heshtjeje, dhimbja nuk është qetësuar. Ajo ka ndryshuar formë. Ka mësuar të jetojë me mua. Ka net që më zgjon me kujtime dhe ditë që më rëndon në kraharor pa arsye të dukshme.
Kur më the që të kishte marrë malli, kur më the që ende më dëshiroje, por asgjë nuk ishte më e mundur për ne të dy, zemrën time ma copëtove në një mënyrë tjetër. Sepse është një dhimbje e veçantë të dish që jeton ende në dikë, por nuk je më zgjedhja e tij. Të dish që je e dashur në mungesë, por e pamundur në realitet.
Unë nuk jam një histori që fshihet duke u quajtur “ndarje”. Dashuria jonë nuk ishte një kapitull për t’u mbyllur, sepse kështu do të ishe në rregull me fjalën e dhënë, për të përmbushur egon e sëmurë që zgjodhe ata dhe jo gruan dhe strehën tënde. Prisja siguri dhe guxim, jo frikë dhe egoizëm, sepse të fala një dashuri që e dhashë e tëra. Një grua që besoi. Që qëndroi. Që ndërtoi, pavarësisht shumë arsyeve që, në një rast tjetër, ajo grua do të kishte zgjedhur të largohej nga ti, por të vendosi para çdo gjëje.
Nuk po shkruaj për të akuzuar e as për të kërkuar kthim... ndoshta po gënjej, thellë në shpirt po të pres, dashuria ime.
Po shkruaj sepse disa dashuri nuk duhen mbajtur në heshtje. Sepse ndjenjat nuk shuhen edhe pse të tjerët vendosin kështu.
Nëse një ditë, në një qetësi të rreme, do të ndjesh një boshllëk që nuk e shpjegon dot, dije që aty ka qenë një grua që të ka dashur me gjithë shpirtin e saj. Pa kushte. Pa frikë. Pa rrugëdalje.
Nëse një ditë do ta pyesësh veten çfarë humbe, dua ta dish: unë dhashë gjithçka që dija të jepja. Me zemër të pastër.
Të dua ende.
Edhe nëse kjo është gjëja më e dhimbshme që kam pranuar ndonjëherë.
- Shkruar për Anabel nga një grua anonime, për rubrikën “Untold Stories” – streha ku rrëfejmë ato çaste kur zemra kërkon të flasë, qoftë për të mirat, qoftë për të vështirat, për ndjesitë më të thella që nuk duam t’i mbajmë brenda. Nëse edhe ju dëshironi të ndani historinë tuaj, na shkruani në [email protected].
