Letër për ty që dikur ishe gjithçka
Ka ditë që kujtimet të vijnë pa i ftuar. Një aromë, një këngë, një vend i zakonshëm dhe papritur mendja më kthehet pas, atje ku gjithçka nisi.
Ishte verë. Dielli digjte, dhe unë nuk e dija se ajo ditë do të më ndryshonte. Aty u njoha me ty. Pa ndonjë plan, pa asnjë parashikim, thjesht rastësisht. Dhe ndoshta, si çdo gjë e bukur në jetë, edhe te ne ndodhi nga rasti.
Më kujtohet se si çdo gjë dukej e lehtë në fillim, si bisedat pa orar, si shëtitjet e gjata në mbrëmje, si mënyra si qeshnim për gjëra pa kuptim. Pastaj erdhën ditët e vështira, ato që e provojnë çdo lidhje. U grindëm, u ndamë, u gjetëm prapë… sepse asokohe ndoshta nuk dinim të dorëzoheshim, edhe kur duhej.
Nuk mund të them se çdo kujtim është i lehtë, por asnjë nuk është i panevojshëm. Çdo gjë që përjetuam, e bukur apo e dhimbshme, më mësoi diçka. Më mësoi si të dua, si të fal, si të eci përpara.
Tani jeta ime është ndryshe. Kam ecur në një drejtim tjetër, më të qetë, më të pjekur. Kam njerëz të rinj rreth vetes, ëndrra të tjera, plane që s’kanë lidhje me atë vajzën që dikur isha. Por ajo vajzë, ajo që u dashurua në plazh, që besonte në çdo ndjenjë, ende jeton diku brenda meje.
Dhe kur mendoj për të, të kujtoj edhe ty. Jo si plagë, jo si peng, por si kujtim të butë. Si një verë që s’kthehet më, por që do ta mbaj gjithmonë me dashuri.
Shpresoj që je mirë. Që jeta të ka sjellë qetësi, dritë dhe njerëz që të e duan për atë që je.
Me kujtime të buta,
Unë!
- Shkruar për Anabel nga një grua anonime, për rubrikën “Untold Stories” – streha ku rrëfejmë ato çaste kur zemra kërkon të flasë, qoftë për të mirat, qoftë për të vështirat, për ndjesitë më të thella që nuk duam t’i mbajmë brenda. Nëse edhe ju dëshironi të ndani historinë tuaj, na shkruani në [email protected].
