Foto: Vadimgozhda | Dreamstime.com

A të ka ndodhur të thuash diçka, për të cilën ke shumë të drejtë, por të tjerët nuk të kanë marrë seriozisht? E dini që problemi nuk është gjithmonë te të tjerët?

Në shumë raste, është një zakon i vogël në mënyrën si flasim, që ndryshon mënyrën si na perceptojnë. Një detaj kaq i zakonshëm, sa shumica as nuk e vënë re, por që bën diferencën mes të qenit “i dëgjuar” dhe thjesht “i pranishëm” në një bisedë.

Momenti kur njerëzit nuk të marrin seriozisht është pikërisht kur fillon ta zbusësh vetë atë që po thua.

Fraza si “mos ndoshta gaboj, por…”, “kjo mund të tingëllojë pak kot…” apo “thjesht një mendim…” duken si shenja modestie. Në realitet, janë sinjale pasigurie. Pa e kuptuar, po i paraprin idesë tënde me një lloj “mbrojtjeje”, sikur po kërkon leje për ta thënë.

Dhe truri i tjetrit e lexon shumë thjesht: nëse ti nuk je i sigurt për atë që po thua, pse duhet të jem unë?

Ky është thelbi i asaj që në psikologjinë e komunikimi quhet “over-qualifying”, një zakon ku çdo ide shoqërohet me justifikime, zbutje apo shpjegime të panevojshme.

Kur flet në këtë mënyrë, njerëzit fillojnë të të ndërpresin më shpesh. Jo domosdoshmërisht sepse nuk të respektojnë, por sepse mënyra si e ndërton fjalinë krijon hapësirë për ndërhyrje. Një fjali e pasigurt është gjithmonë më e lehtë për t’u ndërprerë sesa një fjali e qartë.

Në të njëjtën kohë, idetë e tua fillojnë të kundërshtohen më lehtë. Edhe kur janë të sakta, mënyra si i prezanton i bën të duken si të diskutueshme. “Je i sigurt?”, “ta rishohim edhe një herë” bëhen reagime të zakonshme.

Dhe në disa raste ndodh edhe ajo që të irriton më shumë: dikush tjetër thotë të njëjtën ide, por pa e zbutur, dhe merr gjithë vëmendjen.

Shumica e njerëzve veprojnë kështu sepse duan të jenë korrektë, të sjellshëm, të kujdesshëm me të tjerët. Por në praktikë, ndodh e kundërta. Mesazhi dobësohet, autoriteti bie dhe perceptimi ndryshon, edhe kur përmbajtja mbetet e njëjtë.

Me ketë duam të themi se nuk është nevoja të jesh i ashpër apo arrogant për të qenë i qartë. Mjafton të thuash mendimin pa e paraprirë me dyshime.

“Kjo nuk funksionon” tingëllon ndryshe nga “mbase gaboj, por nuk jam shumë i sigurt që funksionon…”. “Më shqetësoi kjo situatë” është tjetër gjë nga “ndoshta po e teproj, por…”.

I njëjti mendim. Dy perceptime krejt të ndryshme.

Ka disa ndryshime të vogla që bëjnë diferencë të madhe në mënyrën si të dëgjojnë të tjerët. Të heqësh një justifikim nga fjalia jote. Të mos e shpjegosh gjithçka para se dikush të të pyesë. Të lejosh heshtjen pa u ndjerë i detyruar ta mbushësh menjëherë.

Dhe mbi të gjitha, të mbyllësh fjalinë pa e zbutur në fund me “ndoshta”, “mbase” apo “po nejse”.

Respect isn't always lost in one big moment. More often, it's slowly lost, in these small details that are repeated every day. A softened sentence here, an excuse there, an idea said in a low voice.

And without realizing it, people start to listen to you differently.

Not because you have no value, but because the way you say it doesn't reflect it.